Tekenen in de Efteling

efteling
Vroeger kwam ik als kind regelmatig in de Efteling en ik koester nog steeds warme gevoelens voor het park. Vooral het sprookjesbos blijft ware nostalgie. In mijn familie kennen wij een de traditie om minimaal eens in de twee jaar naar de Efteling te gaan.
Zoals je misschien weet, is Anton Pieck de geestelijk vader van de meeste sprookjes in de Efteling. Hij tekende al lang voordat hij de Efteling ontwierp. In 2013 is het 100 jaar geleden dat zijn eerste geillustreerde kalender uit kwam.
Over zijn leven als tekenaar kan ik jammergenoeg weinig informatie vinden. Ik ben bijvoorbeeld benieuwd hoe hij te werk ging. Gebruikte hij (levende) modellen voor zijn tekeningen of kwam alles uit zijn fantasie? Op de officiele website over Pieck viel mij deze opmerking op:

 

Anton Pieck reisde veel. Zijn indrukken legde hij vast in een groot aantal schetsen en
‘reistekeningen’. Zo bezocht Pieck onder meer Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, Marokko, Italië, Ierland,Wales, Polen, Zweden, Zwitserland, Belg en vooral Engeland.
Betekent dit dat Pieck ook graag buiten tekende en zijn tekeningen als basis gebruikte voor zijn sprookjesachtige werk?
In de documentaire over de Efteling, te vinden op youtube, wordt Pieck omschreven als een perfectionist en een ‘milde dictator’ die zich tijdens de bouw van het park bleef bemoeien met de uitvoering van zijn creaties. Bekijk hieronder een kort filmpje over Pieck en je kunt maar één conclusie trekken: Pieck was met hart en ziel betrokken bij zijn werk. Niet zo gek dus dat het zo lang geliefd blijft bij het grote publiek.
  

Terug naar mijn eigen relatie met de Efteling. De afgelopen week was ik er sinds twee jaar weer, met zowel mijn 4 jarige dochter als mijn 91 jarige oma. Ik had voor het eerst in al die jaren
mijn potlood en tekenblok meegenomen. De Efteling is eerder een inspiratiebron geweest voor een paar kleine schilderijtjes.

Dit ben ik zelf, leunend over de brug even oud als mijn dochter nu, bij de kabouterhuisjes in het sprookjesbos.
Deze keer leek het me geweldig om daar te (zen)tekenen in het sprookjesbos. Het is een pittige uitdaging om in stilte blind te tekenen wanneer je een dochter hebt die van attractie naar attractie rent. Je leert heel goed om controle en het resultaat los te laten. Het is een grappig idee dat je iets tekent dat in eerste instantie is ontstaan vanuit een tekening. Neem bijvoorbeeld de boze wolf:

Of roodkapje:

En de fakir:

Wanneer je hebt getekend in de Efteling en je bekijkt de documentaire over het ontstaan van het park, dan zie je ineens dat er veel is veranderd in de loop der jaren. De kikkers met de gouden bal bijvoorbeeld, zijn intussen vervangen voor een heel ander soort kikker. En er is veel bijkomen, zoals onder andere de sprookjesboom.

De Efteling is enorm gegroeid sinds het begin. Toch blijf ik het sprookjesbos het leukste vinden. Nu dus niet meer alleen vanuit nostalie, maar ook als inspirerende plek om te tekenen.