Het Parijs van Simenon

Het parijs van Simenon

 

Het viel ineens bij mij in de bus: een pakketje, met daarin het boek ‘Het Parijs van Simenon’. Een bijzonder boek van Frederick Franck en de beroemde schrijver George Simenon uit 1969. Een groot, licht vergeeld boek met een tekening van Franck op de omslag. Ik had -voordat Francine Verbeek  mij een aantal dagen ervoor had gevraagd of ik het wilde hebben- er nog nooit van gehoord. Francine ken ik via Etsy. Zij heeft een webwinkel met prachtige aquarellen van dieren en is al lange tijd bekend met het werk van Franck (en Edwards). Zij had het boek per ongeluk dubbel gekocht. Hoewel we het over het boek gehad hadden, viel het als een verrassing door mijn brievenbus.

In eerste instantie  riep het boek vooral nostalgische gevoelens bij mij op. De naam Simenon bracht mij terug naar mijn middelbareschooltijd, waar ik samen met een aantal vriendinnen achterin de klas zat tijdens de Franse les. Wij wilden heel graag Frans leren. Van ons vijven woont inmiddels één permanent in Frankrijk, één heeft er familie wonen en één woonde en werkte in Parijs op het moment dat ik het zen tekenboek schreef. Om die reden ben ik daar ook gaan tekenen.  Onze leraar Frans daarentegen, was berucht om zijn on-inspirerende lessen en viel tijdens de lessen letterlijk in slaap. Bij gebrek aan uitdaging fantaseerden wij tijdens de lessen over de toekomst en hingen bij mooi weer uit het raam. Vanaf de vierde etage had je toen nog een mooi uitzicht op Delft. We noemen het raam ‘het vrijheidsraam’, het venster naar frisse lucht en vrijheid. Tijdens het laatste uur van de dag hadden we van daaruit zicht op iedereen die al vrij was en naar huis fietste. Waarom weet ik niet meer, maar in die periode hebben wij veel gelachen om ‘la pipe de Maigret’, het boek van Simenon dat we verplicht moesten lezen. Bij het zien van de naam ‘Simenon’ zag ik het raam en de slapende leraar meteen weer voor me.

In het boek vielen mij vooral de mooie tekeningen van Franck op. Allemaal tekeningen van Parijs, sommigen met kleuraccenten. Wat mooi en wat toevallig dat ik voor mijn boek ook daar ben gaan tekenen! Zelfs de Place des Vosges staat erin. Het werd nog toevalliger toen ik mijn goede vriend Willem Radder vertelde over het boek. Hij was het die mij in eerste instantie het boek ‘Zen zien Zen tekenen’ van Franck cadeau gaf en later nauw betrokken was bij het ontstaan van ‘het zen tekenboek’. Hij bleek in het verleden alle boeken van Simenon te hebben gelezen en begreep direct waarom Franck gegrepen moest zijn geweest door zijn werk: Simenon was een geniaal waarnemer die, wat de personages ook deden, nooit moreel oordeelde.

Het boek ‘het Parijs van Simenon’ is gemaakt door Frederick Franck. Voor hem waren de boeken van Simenon geen detectives of romans, maar ‘liefdesbrieven van Europa’ die hij las wanneer zijn heimwee naar Holland en Europa ondragelijk werd. Het idee voor het boek ontstond bij toeval door een opmerking van iemand op straat. Terwijl Franck in Parijs geconcentreerd aan het tekenen was riep de voorbijganger: ” Maar monsieur, dat is puur Simenon wat u daar tekent!”

In het boek brengt Franck passages uit de boeken van Simenon samen met zijn eigen tekeningen van de stad. Hij ziet het als een huldebetoon ‘aan de magier die de Europese vormen van levend zijn oproep, toen hij er zo’n verlangen naar had’. De tekeningen ziet hij niet als illustraties, maar als een boeket voor Simenon. Het voorwoord van het boek is door Franck geschreven in de werkkamer van Simenon. Hij beschrijft hoe hij daar zit met zijn (op dat moment 65 jarige) held. Er blijken veel parallellen in hun levens. Zo zijn zij bijvoorbeeld geboren in dezelfde regio en koesteren beide de liefde voor Parijs. Het is hierdoor een heel persoonlijk en intiem boek vol met prachtige tekeningen waarvan ik een paar, een klein beetje tegen de officiële regels in, toch wil laten zien.

franck kleuren  simenonfrederick franck dame frederick franck illustratie frederick Franck Simenon 1

Niet alleen Franck en Simenon werkten aan het boek. Claske Franck-Berndes, echtgenote en later weduwe van Frederick Franck, vertaalde de citaten uit het Frans. Twee weken geleden bereikte mij het bericht dat Claske op 7  maart jl op 94 jarige leeftijd is overleden in Warwick NY. Hier is een overlijdensbericht van haar te lezen.

Toeval insprireerde Franck om het boek over Simenon te schrijven en mij om een boek over Franck’s wijze van tekenen te maken. Toeval bracht mij naar Parijs en nu met deze omweg Parijs weer bij mij thuis. Het boek is alleen nog tweedehands te krijgen en op internet te vinden. Liefhebbers van de tekeningen van Franck zouden zeker moeten proberen om een exemplaar op de kop te tikken.

frederick franck lantaarns

Hierboven een tekening uit het boek van Franck en mijn eigen lantaarn uit het zen tekenboek.