Een vlinder tekenen

vlinder tekenen

 

Het lag voor de hand om in Buckfastleigh (Engeland) ook even de ´butterfly farm en otter sanctuary´ te bezoeken. Otters zijn één van mijn favoriete diersoorten en ik had de wens om een vlinder te tekenen. Dat had ik leuk bedacht van te voren, maar toen ik met winterjas in de tropisch warme vlindertuin aan kwam, leek het vrij onmogelijk. Ik zou het nooit lang genoeg uithouden in de hitte. Bovendien fladderden de vlinders in sneltempo voorbij. Geen ideale modellen dus…

 

Mijn oog viel direct op een prachtige blauwe vlinder (de Blue Morphe bleek later) en ik ging opzoek naar een rustig exemplaar dat mijn model kon worden. Het leek een onmogelijke klus, tot ik een vlinder volgde en zag dat hij bij de uitgang op de grond ging zitten en onder de rubberen deurlamellen door, naar buiten wilde wandelen. Een ontsnappingspoging? Aan de gehavende vleugels te zien niet de eerste… Het was geen succes, de zware lamellen leken de vleugels alleen maar te beschadigen en buiten was het veel tekoud om te overleven. Ik heb de vlinder heel voorzichtig bij de vleugels opgepakt en 30 cm verder neergezet. daar bleef hij stil zitten. Ik zag mijn kans om in deze koelere uithoek (pal voor de in- en uitgang) te gaan tekenen.

 

In gesloten toestand is er van de prachtige blauwe kleur niets te zien. Maar de donkere vleugels zijn voorzien van mooie patronen. Erg mooi om te bekijken en tekenen. Ik heb een lange tijd bij de vlinder op de grond zitten tekenen en kreeg de tijd om de tekening verder uit te werken. Dat is het aardige van Zen tekenen. Je bent zo met het onderwerp bezig dat je er verbinding mee maakt. Het voelde alsof de vlinder speciaal voor mij bleef zitten.

 

Butterfly
Gelukkig was het rustig in de tuin, we zaten tenslotte beide in een doorgang. Een medewerker van de tuin kwam even navragen of ik niet onwel was geworden door de hitte. Verder werden we niet gestoord. Nadat ik  de tekening af had, ben ik naar buiten gegaan om af te koelen en de otters te bekijken. De vlinder bleef op de grond zitten.

 

 

Hoe leuk de otters ook waren, ik wilde toch even terug naar de vlinder. Ik had de blauwe vleugels nog niet op de foto en maakte mij zorgen dat hij in de doorgang door bezoekers vertrapt zou worden. Hij zat nog steeds op dezelfde plek met gesloten vleugels. Ik besloot dus om een andere soortgenoot op te zoeken die wel zin had om de vleugels te openen voor een foto.
Het bleek dat dat de andere blue morphe’s heel andere ideeën hadden over modellenwerk. Ze fladderden heel snel heen en weer. Ik volgde er één die door de tuin vloog, maar zonder succes. Ik gaf het op, liep naar de uitgang en kwam nog een keer langs mijn vriend. Die begon op dat moment weer wat te bewegen en te wandelen. Net toen ik echt weg wilde gaan vanwege de ondragelijke warmte, begon hij ineens met zijn vleugels te wapperen. Snel pakte ik mijn camera om een foto te maken voor hij weg vloog. Maar dat was niet nodig. Hij bleef nu met de vleugels helemaal open zitten, net zo lang tot ik genoeg foto’s had gemaakt van heel dichtbij. Wat een mooi moment was dat!